İki kız kardeş ailesinin Yahudileri evlerinde barındırmak için yaptığı feragatten hiç de mutsuz değillerdi. Ebeveynleri boşandıktan sonra çoğunlukla anneleri Trijntje tarafından büyütülen Freddie ve Truus, II. Dünya Savaşı’ndan önceki yıllarda Kuzey Hollanda’da bulunan ve şimdilerde Haarlem’in bir parçası olan Schoten köyünde, komünist olarak yetiştirildiler.
Trijntje kızlara kendilerinden daha az şanslı olanlara karşı şefkat beslemeyi öğretti. Kız kardeşler İspanya İç Savaşı’ndan etkilenen çocuklar için oyuncak bebekler yaptılar. Yaşam alanlarını Almanya ve Amsterdam’dan kaçan insanlar için terk ettiler ve Naziler Mayıs 1940’ta Hollanda’yı işgal ettiğinde, Freddie ve Truus işgale karşı bildiriler dağıtıp Almanya’daki işçiler için çağrı yapan propaganda posterlerinin üzerine uyarılar yapıştırdılar.
Bu hiç şüphesiz fazlasıyla tehlikeli bir işti. Naziler Hollandayı işgal ettiğinde Trijntje, ailesinin bölgede bilinen komünist eğilimleri nedeniyle keşfedileceklerinden korkarak ev sahipliği yaptıkları mültecilerin gönderilmesini sağladı. Birçoğu daha sonra sınır dışı edildi ve öldürüldü. Bu, Freddie ve Truus’un gönlünde asla dinmeyecek bir ateş yaktı.
Hollandalı bir direniş grubunun lideri onların radikal eğilimlerini fark ettiğinde, Trijntje’ye kızlarının katılmasına izin verip vermeyeceğini sordu . Freddie 14, Truus ise 16 yaşındaydı. Neyi kabul ettiklerini açıkça bilmeden, üç kadın da evet dedi. Kısa süre sonra, genç kızlar broşür dağıtmaktan daha fazlasını yapmaya başladılar…
Freddie ve Truus kardeşler, Haarlem Direniş Konseyi olarak adlandırılan yedi kişilik grubun yegane kadın üyeleriydi. 1941’de komutan Frans van der Wiel tarafından göreve kabul edildiklerinden sonra iki kardeş sabotaj tekniklerini, seyahat yollarını kesmek için demiryollarını ve köprüleri dinamitlerle nasıl donatacaklarını, silahı nasıl ateşleyeceklerini ve Nazi askerleriyle dolu bir alanda fark edilmeden nasıl dolaşacaklarını öğrendiler. Son teknik görünümlerinin bir sonucuydu.
Saçları örgülü olan Freddie’nin 12 yaşında kadar genç göründüğü söyleniyordu. İki kız, işgal altındaki topraklarda bisiklet sürerken çok az asker tarafından fark edildi, ancak gizlice kurye olarak hareket ediyor, direniş için evrak ve silah taşıyorlardı.
İkili, fark edilmeden bir Nazi deposunu yaktı. Küçük çocukları ve mültecileri saklanma yerlerine götürdüler ve onlar için sahte kimlikler aldılar; Müttefik bombaları başlarının üzerinden patlarken bile bunu çok önemli gördüler.
Ancak direnişte onların çok daha önemli başka bir görevleri daha vardı. Bu, Freddie’nin daha sonra “zorunlu bir kötülük” olarak tanımladığı bir görevdi. Kardeşler Nazi subaylarını ve Hollandalı işbirlikçilerini öldürmekle görevlendirilmişlerdi çünkü kimse onları geldiğini görmezdi.
Freddie ve Truus’un görevlerinden bazıları yem olarak hareket etmeyi içeriyordu. Bir keresinde Freddie gözetleme yaparken, Truus bir restorana girdi ve yüksek rütbeli bir Nazi subayıyla sohbete başladı. Onunla flört ederken, Truus’tan ormanda yürüyüşe çıkmasını istedi. İzole olduklarında, Truus ve arkadaşı aynı yolda bir adamla karşılaştılar. Nazi subayının bilmediği şey, adamın bir direniş üyesi olduğuydu. Daha sonra subayı infaz etti ve onu daha önce kazılmış bir çukura bıraktı.
Freddie ve Truus kısa sürede kendi hedeflerini ortadan kaldırmaya başladılar ve Freddie daha sonra bunu “tasfiye” olarak tanımlayacaktı.
Kızlar bazen bisiklete biniyorlardı, Truus pedal çevirirken Freddie arkadan ateş ediyordu. Ayrıca, gardları düştüğünde onları pusuya düşürmek için memurları evlerine kadar takip ediyorlardı. Freddie’nin söylediğine göre, bazen bir adamı vuruyor ve sonra onu kaldırmaya çalışmak için garip bir zorunluluk hissediyordu.
İçinde yer almayı reddettikleri tek görev, kıdemli Nazi subayı Arthur Seyss-Inquart’ın çocuklarını kaçırmak için bir komplo kurmaktı. Çocukların bu süreçte zarar görebileceğinden korkan Freddie ve Truus bu görevi açıkça reddetti.
Kızlara 1943’te Jannetje Johanna veya kod adıyla Hannie Schaft adında 22 yaşında eski bir hukuk öğrencisi katıldı. Üç kadın ayrılmaz hale geldi ve sabotaj görevleri için sıkı bir şekilde koordine edilmiş bir birim olarak hareket ettiler. Savaşın sonraki iki yılı boyunca, Naziler Schaft’ı belirgin kızıl saçlarından tanısalar da memurları hedef almaya ve kimliklerini gizlemeye devam ettiler.
Üçlünün sonunu getirecek olan bu renkli özellikti. Nisan 1945’te, savaşın bitmesine sadece birkaç hafta kala, Freddie ve Truus, Schaft’ın bir görevden sonra geri dönmemesi üzerine endişelenmeye başladılar. Arkadaşlarının bir kontrol noktasında yakalandığını keşfettiklerinde dehşete düştüler; bir memur, tespit edilmekten kaçınmak için siyaha boyadığı saçlarının kızıl köklerini fark etti. Schaft, 17 Nisan’da idam edildi ve rivayete göre, ilk denemesinde onu öldürmeyi başaramayınca celladıyla alay etti. Celladına “Ben daha iyi bir nişancıyım” dediği söylenir.
Schaft’ı kaybetmenin acısını yaşayan Freddie ve Truus, savaştan sonra sivil hayata girmeye çalıştı. Freddie evlendi ve çocuk sahibi oldu. Daha sonra bunun travmayla başa çıkma yolu olduğunu söyledi.
Truus duygularını sanat eserlerine döktü, Schaft’a anıt heykeller yaptı ve bir anı kitabı yazdı.
Kız kardeşler daha sonra 1996’da Ulusal Hannie Schaft Vakfı’nı açtı. Başbakan Mark Rutte, 2014’te savaş sırasındaki hizmetleri nedeniyle Seferberlik Savaş Haçı ile ödüllendirdi.
Freddie, bir zamanlar Komünist bir gençlik grubuna ait olduğu ve Sovyet karşıtı Hollanda hükümetinin kendisine karşı olduğuna inandığı için yıllarca göz ardı edildiğini hissetti. Truus, 2016’da 92 yaşında öldü. Freddie de 2018’de onu takip etti.
Kızların tam olarak kaç Nazi öldürdüğü bilinmiyor, çünkü ikisi de hayatlarının ilerleyen dönemlerinde bunu tartışmaktan çekiniyorlardı. Sorulduğunda, Freddie, “Bir askere bunların hiçbiri sorulmamalı.” diye yanıt verirdi.